Theo en Michelle de Loos uit Goederede zijn twee “oud”-leden van onze vereniging die al sinds 2001 over de wereld zeilen met hun schip Faja Lobi. In de afgelopen jaren hebben zij ons op de hoogte gehouden van hun avonturen over de wereldzeeën. Deze vrijheid in het ontdekken van landen, steden en dorpjes en zolang of zo kort blijven als je wilt. Dat is de vrijheid waar Theo en Michelle al bijna 20 jaar van genieten al zeilend op hun Aluminium zeiljacht: Hutting 45 ‘Faja Lobi’. Zie hieronder tot nu toe het laatste bericht……………..

“Beste allemaal,

Ons vorige reisbericht kwam ruim een jaar geleden uit Lagos. Wellicht is er nog de herinnering dat ik dat bericht begon met mijn twijfel of er, gezien de kortere afstanden die we afgelegd hadden en de minder spectaculaire/ ongewone gebeurtenissen, nog voldoende reden was om een bericht te verspreiden. Die twijfel is er nu in verhevigde mate. Dit bericht is nu eigenlijk een bericht om  te melden dat er niet veel te melden is. Vergeleken met andere jaren is weinig  gevaren.

Maar ons eerste bericht verstuurden we al in 2001 en om nu aan ontvangers van alle berichten niets te laten weten gaat me ook wat ver. Daarom toch maar een weergave hoe het ons dit jaar vergaan is.

Zoals ons aller leven is ook ons leven dit jaar enorm beïnvloed  door de Corona/Covid-19 pandemie. Plan was om dit jaar vanuit Lagos de Portugese, Spaanse en Marokkaanse kust te bevaren en wellicht nog een stukje de Middellands zee in te gaan. In februari zijn we  enkele weken in Lagos aan boord geweest om dit voor te bereiden. In begin maart  nog even terug naar Goedereede. Maar terugkeer naar de boot was eind maart niet meer mogelijk. De Nederlandse “intelligente” lock-down hebben we in Goedereede mogen ervaren.

Terzijde: het door onze regering toegekende adjectief “intelligent” heb ik over onze situatie in het buitenland nergens vernomen of opgeschreven gezien. Het doet mij denken aan de beschrijving “gidsland” die Nederlanders aan ons land toekennen en waar men trots op is. Vooral ook als het gaat om vernieuwing van morele waarden. Echter in alle jaren en in alle landen welke we bezochten heb ik dat van de lokale bevolking over Nederland nooit mogen vernemen.  Verder weg, en zeker buiten Europa, is Nederland gekend door de prestaties van onze voetballers. Kroef  (Cruiff), Kloever (Kluiver), etc., waren over de hele Pacific bekend. Verder was er bijzonder weinig kennis over Nederland. Dat we een koningshuis hebben was volledig onbekend en is gezien de laatste strapatsen van onze koning misschien maar goed ook.

Alhoewel maar een zeer beperkt onderdeel van alle ellende die de pandemie wereldwijd aanricht,  zijn we zeer geïnteresseerd in, en voelen we ons  betrokken bij, wat dit voor de internationale zeilers/cruisers-gemeenschap betekend.

De bemanning van de” Ïle du Nord” uit Goedereede, die we vorig jaar nog tegenkwamen in Portugal aan het begin van hun tocht naar New York raakte vast in de Spaanse Maagden eilanden (overigens al Amerikaans bezit sinds begin twintigste eeuw) op een wonderschone ankerplek , waar wij ook ooit gelegen hebben. Zij namen het besluit om al in april aan de terugtocht naar Europa te beginnen. In die maanden kunnen de trans-Atlantische depressies op de route nog voor minder goed weer met veel wind zorgen. Maar de tocht is goed verlopen en ze waren (vader, moederen, 3 kinderen),  na een korte tussenstop op de Azoren, al in mei weer terug in Nederland. Het verblijf in Horta op de Azoren beperkte zich tot voor anker liggen en enkele dagen aan de steiger met 50 meter bewegingsruimte. Dus die moeten in betere tijden nog een keer terug om deze prachtige archipel beter te bekijken.

Vrienden op de  “Jori” die we voor het eerst tegen kwamen op onze tocht over de Pacific in 2003/2004 zijn enkele jaren geleden aan hun tweede reis om de wereld begonnen. Nu via Kaap Hoorn. Vorig najaar kwamen ze aan in Nieuw-Zeeland. Ze konden dit voorjaar niet meer weg. Ze wilden toch terug naar Nederland en zijn nu begin augustus vertrokken om in één keer naar Zuid-Afrika te varen. Een afstand van ca 9000 mijl. En volgend voorjaar door naar Nederland. De tocht naar Zuid-Afrika betekende ca. 3 maanden achter elkaar op zee. Nu liggen ze op het eilandje Reünion, ten oosten van Madagaskar, dicht bij Zuid-Afrika. Maar Zuid-Afrika is, behoudens noodgevallen, nu nog  gesloten voor jachten.

En zo zijn er vele verhalen over zeilers, die verspreid over de wereld vast zitten en niet verder kunnen. Nieuw-Zeeland schijnt zelfs schepen weg te sturen die uit de Pacific komen en onderdak zoeken voor het hurricane-seizoen.

Voor ons kwam In juni weer de mogelijkheid tot vliegen naar Portugal. Na op het laatste moment gecancelde vluchten, vlogen we op 20 juni naar Faro en konden weer aan boord in Lagos. De marina was gevuld met voor het grootste deel onbewoonde schepen. Uit de verhalen van degene die wel aan boord de Portugese lock-down  hadden meegemaakt bleek dat het er heel anders aan toe was gegaan dan in Nederland. Slechts één keer per week van boord mogen om naar de supermarkt te gaan. Verder aan boord blijven en streng worden gecontroleerd door de politie. Voor het Nederlandse begrip  “gedogen” is geen Portugese vertaling. De politie treedt onverbiddelijk op. Wellicht dat daardoor in Portugal, en zeker aan de Algarve, het aantal besmettingen veel lager was dan in veel andere Europese landen. Kort voor onze terugkomst was er plotseling een “super-spread event” in een plaatsje vlak bij Lagos. Veroorzaakt door een groep van ca. 200  personen overgekomen voor een illegaal feest uit Lissabon . Met als resultaat vele besmettingen. Als actie van de politie het volgende: Iedere bezoeker werd verplicht getest, verplichte quarantaine, boetes voor iedereen, de zaal werd ontsmet en gesloten. Door de groep bezochte restaurants werden ontsmet en gesloten, evenals de supermarkt waar de groep boodschappen hadden gedaan.

Ons varen heeft zich beperkt tot dagtochten en voor anker liggen langs de Portugese zuidkust . Een beperkt vaargebied, maar met leuke plaatsjes en  prima ankerplekken. Uiteraard fantastisch weer en een, ondanks de nabijheid van de Atlantische oceaan met koude golfstroom, toch aangename watertemperatuur. Weinig spannende/ongewone gebeurtenissen. Behoudens een nacht voor anker liggend bij het eiland Culatra met tientallen andere jachten, plotseling het overkomen van een korte, maar hevige storm met draaiende wind en winstoten boven de 40 knopen. Ons anker hield goed, maar dat gold niet voor alle boten. Met als gevolg in het donker ronddrijvende en varende boten, en verwarde ankerkettingen. Voor ons beperkte de ellende zich tot een nachtje buiten zittend ankerwacht houden en voorbereid zijn om eventueel aanvaringen proberen te vermijden. De volgende morgen was alles weer rustig. Alleen lagen er nu een paar boten op de kant.

Medio augustus hebben we de boot weer achtergelaten in de marina in Lagos. De temperaturen  overdag lopen dan op tot boven de 40 graden Celsius. En hoewel het in de nachten tot onze verbazing, vergeleken met de tropen, wel aardig afkoelt , is dat toch erg warm.

In september ben ik nog terug geweest om wat onderhoud te doen. We waren van plan om in de maand november nog een paar weken aan boord te gaan. Toch heb ik al in september alles maar weer “winterklaar” gemaakt en  het daarbij behorende onderhoud gedaan.  De ervaring heeft geleerd dat je, of je veel of weinig vaart, toch altijd onderhoud moet doen alsof er veel is gevaren. Anders komt er altijd een ongelegen moment dat je betreurt dat je niet zorgvuldiger bent geweest.

Maar van het plan om dit jaar nog aan boord te gaan komt niets meer terecht door de pandemie. Ons voornemen is, als Corona dat toe zal staan, volgend voorjaar weer aan boord te gaan en de Faja Lobi weer terug te varen naar Nederland.

We houden jullie op de hoogte. Wees voorzichtig, houdt afstand ,etc.…!!

Theo en Michelle”.